Evlerine gitmediklerimizin kabirlerine gittik!

Geçen bayram hayatın telaşına kapılıp ziyaret etmeyi ihmal ettiğimiz sevdiklerimiz aklıma gelince içimi bir hüzün kaplıyor. Elimizde olmadan, istemeyerek, faniler olarak dünya telaşına kapılıp ziyaret, hâl hatır sormak şöyle dursun bir çok akrabanın,  eş dostun adını anmaz olduk. 

En acısı ise geçen bayram hatırlamayı ihmal ettiğimiz sevdiklerimizin bu bayram kara toprağın altında olduğunu görmek. Çok büyük pişmanlık.

Pişmanlıgımıza merhem olur düşüncesi ile, nedametle ziyaret ettiğimiz kabirler bizlere aslında hayatın ne kadar boş olduğunu anlatmıyor mu? İnsan, sevdiğinin kabrinin başında durunca zamanın ne kadar hızlı geçtiğini, ‘daha dün buradaydık’ dediği günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü derinden hissetmiyor mu?

Çok değil, iki bayram önce babam Sait Öge aramızdaydı… Geçen bayram eniştelerim Bünyamin Soybalı, Zeki Koşar yanımızdaydı… Fethiye yengem biraz uzakta da olsa hayatta idi. Bir çok akrabam, arkadaşım hep aklımdaydı. Şimdi ise sadece isimleri dualarımızda, hatıraları kalbimizde. 

Bir zamanlar telefon rehberimde dolu dolu duran o kalabalık, yıllar içinde sessizce eksildi. 4781 kişi yazan o sayı aslında sadece bir rakam değil, içinde paylaşılan anılar, kahkahalar, kırgınlıklar ve yarım kalmış vedaların adresi değil mi?

Bir yanımızda geçmişin sıcaklığı… Çocukluğumuzun bayram sabahları, erkenden giyilen yeni kıyafetler, kapısı çalınan evler, ellerini öptüğümüz büyükler... 

Bir yanımızda eksilenler… Sofrada boş kalan yerler, bayram sabahı arayamayacağımız sesler, sarılamayacağımız insanlar.

Ve yine de bütün bunların arasında bir ışık var, umut...  

Çünkü bayram, her şeye rağmen yeniden başlamak demek. Kırılan kalpleri onarmak, unutulmuş kapıları çalmak, bir selamla mesafeleri azaltmak demek. 

Belki bir telefon, belki bir ziyaret, belki içten bir dua… Geçmişe bir selam, gidenlere bir rahmet, kalanlara bir sarılma ve geleceğe küçük ama güçlü bir umut demek.

Belki de bayram tam olarak budur! İçimizdeki bütün eksiklere rağmen kalbimizi yeniden iyiliğe açabilmek demektir. Ölümü hatırlayıp bazı anları temize çekip, rûz-i mahşere bırakıp hesapları, boşver çoktan çok gider deyip kucaklamak tüm kırgınlıkları…

Belki de bu yüzden… Önümüzdeki bayram kimi ziyaret edeceğimizin garantisi yok. Bugün arayabildiklerimizi yarın sadece anmak zorunda kalabiliriz. İşte bu düşünceyle, bu bayramı ertelemeyelim. Kırgınlıkları büyütmeyelim, mesafeleri bahane etmeyelim. Sıla-i rahimi, eş dost ve akraba ziyaretlerini ihmal etmeyelim. Bayramı tatil gibi değil de bayram gibi yaşayalım.

Sevdiklerimizin kapılarını çat kapı çalalım girelim içeriye. Çünkü bazı kapılar bir gün çalınamaz hale gelince merhemi olmayan bir yara oluşturuyor insanın yüreğinde.

Ramazan’ın bu son günleri, aslında bize en çok bunu hatırlatıyor: Affetmeyi, hatırlamayı, hatır sormayı… Kalplerimizi arındırmayı… Birbirimize daha çok yaklaşmayı… Belki de bir mesaj, bir telefon, bir kapı ziyareti, bir ömrün en kıymetli hatırası haline gelebilir.

Hüzün var içimizde… Gidenlerin bıraktığı boşluk kadar derin. Ama bir o kadar da umut var… Hala yanımızda olanlarla yeniden sarılabilme umudu! Sevinç var, çünkü bayramlar hala bizi bir araya getirebiliyor. Pişmanlık var, çünkü bazı şeyleri geç fark ediyoruz. Ama en çok da özlem var… Hem gidenlere, hem de eskiden olduğumuz o kalabalık günlere.

Bu bayram, geçmişin kıymetini bilen, bugünün değerini unutmayan ve yarına umutla bakan bir kalple, sevdiklerimize daha çok sarıldığımız, dualarımızda eksilenleri unutmadığımız, gönüllerimizi birbirine yaklaştırdığımız bir bayram olsun. Belki yarın geç olabilir…

Tahmin ediyorum ki bu yazıyı okuyan herkesin yüreğinde bir ‘keşke’ pişmanlığı vardır. Belki de elinize bu vesile ile yüreğinizdeki keşkeleri iyikilere dönüştürme fırsatı geçmiş olabilir. 

Ne dersiniz? Sizinde eğer yüreğinizde bir keşke varsa ve bir gün sonra bu keşkenin pişmanlığını yaşamak istemiyorsanız bugün, şimdi… 

Sevdiklerimizi, büyük, küçük demeden tüm eşi dostu hatırlayalım, arayalım, ziyaret edelim olur mu? 

Şimdiden hepinize hayırlı bayramlar…