Huysuzluk mu, alışkanlık mı, ahlaksızlık mı?
Bu yukarıda saydıklarımdan hangisi, aşağıda anlatacağım hikayeye daha uygun siz karar verin!
Bu şehirde, hem de hatırı sayılır şekilde insanlarla iç içe yaşayan birisi olarak, günlük yaşamda bir çok olay, bir çok hikaye, bir çok komik ya da trajikomik konulara muhatap olurum…
Kaldı ki, sizler de bu tür olaylarla mutlaka karşılaşırsınız veya karşılaşmışsınızdır…
Bu şehirde yaşıyorsanız karşılaşmamanız mümkün değil…
Çünkü, bu şehir her ne kadar güzel bir şehir olsa da, üzerinde yaşayan bizler, yani insanlar, hoşgörü şehrinin güzelliğine zaman zaman zarar veriyoruz!
Bu gerçek…
Bir yazar olarak, bu hoşgörüsüz olayları çok gündeme getiren, mal bulmuş mağribi, bu tür olaylardan beslenen birisi değilim…
Yazılması gerekiyorsa, yazarım…
Yazılmaması gerekiyorsa da, kafama silah dayayacaklarını bilsem de, tek kelime etmem…
Şu da var; bu tip insanlardan da hoşlanmıyorum…
Yakınımda da var böyle, huysuz, ahlaksız, insanı çileden çıkaran tipler…
Hem de dayaklık…
Dayakta atsan olmaz!
Bu adamları ıslah etmek mümkün değil…
Huysuzluğu, arsızlığı, insanları çileden çıkarmayı alışkanlık haline getirmişler!
xxx
Gelelim bu yazının çıkış noktasına…
Cumartesi günü evden çıktım, tramvay durağına doğru adımlarken, sokağın başında Karatay Belediyesi’nin Halk Ekmek Büfesinin önünde bir yığılma olduğunu gördüm…
Ekmek büfesinin önündeki bu yığılma ya da kuyruk normal…
Zaman zaman bende giriyorum ekmek kuyruğuna…
Çünkü, Karatay’ın ekmeği hem ucuz, hem kaliteli…
Özellikle de tam buğday ekmeği…
Büfeye 10-15 adım kaldığımda gördüm ki, bir tatsızlık var!
Huysuz ve arsız birinin kuyruğa girmek yerine, direk satıcıya ulaşma çabası var…
Bilirsiniz ki, bir yerde kuyruk varsa, araya girmek, argo tabirle kaynak yapmak, sırasının gelmesini bekleyen insanları rahatsız eder…
Ama, adam huysuz olunca, adam arsız olunca kuyruktaki diğer insanların homurtularına bile aldırış etmez…
Ekmek kuyruğunda bekleyen “Çakırcalı Efe” görünümlü birisi çıktı, dolayısıyla da bu huysuz amcaya haddini bildirdi…
Huysuz amca bu durumda ne yapar?
Kuyruğu kıstırır, “sizden alacağıma gider Kayalıpark’tan alırım” diye söylene söylene benim ardı sıram tramvay durağına gelir…
Bitti mi?
Ya da ateşi söndü mü?
Siz öyle zannedin!
Bildiğim kadarıyla Cumartesi ve Pazar günleri tramvay duraklarındaki görevliler izinli oldukları için, tramvaya binecek insanlar mecburen ön kapıya giderler…
Kurallar gereği de kartlarını tramvaydaki kart okuma cihazına okutarak gidecekleri yere rahatlıkla ulaşabilirler…
Sistem böyle…
Yani, tramvaya binerken de, kuyruğa gireceksin, önceliği yaşlılara ve kadınlara vereceksin…
Bu sadece kural değil, insani bir davranış…
Gelelim bizim huysuza…
Ne yaptı biliyor musunuz?
Tramvay bu huysuz ihtiyarın önünde durmadığı için, ekmek büfesinde yaptığı eylemin aynısına burada da yaptı!
Sadece 3-5 adım ileride durduğu için, etmediği laf kalmadı…
İnanılacak gibi değil…
Bu durumda ben ne mi yaptım?
“Ya sabır” dedim…
Adam, hem ahlaksız, hem arsız, hem de huysuz…
Bu tipler, huysuzluğu ve ahlaksızlığı alışkanlık haline getirmişler…
Düşünsenize; tramvay tam önünde durmadığı için söylenen bir adama ne dersiniz ya da ne yaparsınız?
Hiçbir şey…
Sadece şunu söyleyebilirim; Allah yakınındaki insanları ecir-sabır versin.
xxx
Alışkanlıklardan bahsetmişken, daha öncede sizlerle paylaştığım bir hikayeyi tekrar paylaşmak istiyorum…
ALIŞKANLIKLAR!
Albay emekli olmuş...
Gitmiş, mahalle bakkalına...
“Ben” demiş, “her gün gelip senin dükkanı denetleyeyim. Üstüne de her denetleme sonrasında 100 lira vereyim!”
Bakkal sevinerek, “tamam” demiş...
Emekli albay her gün gelip bakkalı denetleyecek, hem de üstüne 100 lira para verecek!
“Her gün gelecek bu 100 lira, dükkanı bir saat erken kapatmak” diye düşünmüş bakkal amca...
Ne var ki, üçüncü gün caymış bu kararından...
Durup dururken niye cayar insan...
Albay 3 günde bakkal amcayı canından bezdirmiş...
Sonra, bir kırtasiyeci bulmuş emekli albay...
Kırtasiyeciye de her gün geliyor, içtimasını yapıyor, denetliyor, tekmilini alıyor, işi bitince de 100 papeli bayılıp gidiyor...
Kırtasiyeci bu işten memnun, ama albay o kadar memnun değil...
Daha önce gittiği her iş yeri sahibinden aradan 3 gün bile geçmeden kapı dışarı edilen albay, “bunca vakittir gelip burayı denetliyorum, olur olmaz bağırıp çağırıyorum, buna rağmen sen bana nasıl tahammül ediyorsun?” diye sormuş adama...
Kırtasiyeci, “ben de emekli başçavuşum komutanım!” demiş...
Albay denetlemeye, başçavuş da denetlenmeye alışkın olunca, maraza çıkmamış.
xxx
Bazı alışkanlıklar insanın gözü gibidir, oymazsanız çıkmaz!
Cumartesi günü karşılaştığım ihtiyar da, huysuzluğu ve arsızlığı alınganlık değil, alışkanlık haline getirmiş…
“Allah ıslah etsin” diyeceğim de, bu gibilerinin canı çıkar, ama huyu çıkmazmış!
En iyisi mi?
Bunları kendi hallerine bırakmak.
