Kim ne derse desin bu ülkenin gerçeğidir futbol…
Şehirlerin de ortak dilidir...
Türkiye’de hemen hemen bütün şehirlerin birer futbol takımları ve bu takımların da binlerce taraftarı var…
Bizim şehrimiz de, yani Konya’da bu şehirlerin en önde gelenlerindendir…
Futbol şehri olmasak da futbolu seven bir şehiriz…
Futbol kültürümüz olmamasına rağmen, futbolu iyi bildiğimiz iddiasındayız!
Bütün bunlara karşın, Konyaspor’un ve futbolun Konya için ne kadar kıymetli olduğunu anlamak için, çok zor şartlarda bile başkan ve yöneticiler bulunması bunun en bariz örneğidir…
Dahası, takım kötü gitse de, sayıları afaki olmasa da tribünlere gelen taraftarları görmek bile Konyaspor’un bu şehir için ne kadar önemli olduğunun göstergesidir…
Konya’da binlerce insan, özellikle maçtan sonraki günlerini futbolla geçiriyor, maçın muhasebesini yapıyor, ellerinde fikstür Konyaspor’un sezonu nerede bitireceğine kafa patlatıyor…
Özellikle de bu günlerde!
Başlıkta söylediğim gibi; Konya, bir futbol şehri olmamasına rağmen, futbola sevdalı bir şehirdir…
Bu da bir gerçek…
Hava şartları ne olursa olsun futbol denince akan sular duruyor!
Binlerce insan takımlarını yalnız bırakmama adına içeride ve dışarıda maçlara gidecek…
Hava ve zemin futbol oynamaya elverirse soğuk vız gelecek…
Taraftar maç sonucuna göre ya donacak ya ısınacak…
Konyaspor kazandığında Sibirya soğuğu bile vız gelecek…
İnsanlar evlerine keyifle gidecekler, evlerinde de huzurlu olacaklar.
xxx
Konyaspor içeresinde bulunduğu durumdan dolayı biraz sıkıntılı…
Daha doğrusu bir teknik direktör krizi ile cebelleşip duruyor…
Recep Uçar gönderildikten sonra, geçiş dönemine uygun bir teknik adam olarak Çağdaş Atan fikri baskın çıktı ve şehrin takımı kendisine teslim edildi…
Futbolun doğasına ters olan bir gürültü ile geldi, dereyi görmeden paçayı sıvadı ve iddialı cümleler kurarak, pansuman tedavi ile kendisine umut bağlayanların gazını aldı…
“Avrupa mavrupa” diyerek!
Skora dayalı ülkelerde, özellikle de Konya gibi Anadolu şehirlerinde, bir strateji üzerinden değil de, günlük yaklaşımlar üzerinden bakıldığı için futbola, alınan her kötü sonuç size köprü, yol, su elektrik gibi dönmez…
Nasıl döndüğünü Çağdaş Atan bugün yaşıyor…
Çünkü, altını çizerek söylüyorum; futbol özelinde, daha doğrusu Anadolu şehirlerinde, o şehrin camiaları direk sonuca odaklıdır…
Onlar için kulübün geleceği mi, takımın geleceği mi sorusuna verilecek cevabın yüzde 90’ı takımın geleceği şeklinde olur…
Yani takımın alacağı sonuçlar ve sportif başarıdır…
Dolayısıyla da, Avrupa’ya gidiş sözleri ile yola çıkan Çağdaş Atan’ın ne yaptığı değil, bundan sonra ne yapacağı tartışılıyorsa, ‘kurt elmanın içine girmiş’ demektir!
Oynattığı futbol ile kendisine güvenenleri hayal kırıklığına uğratan, dahası memnun etmeyen, en önemlisi de sonuç alamayan Çağdaş Atan, kadronun zenginleşmesine rağmen, koşullar kendisini ve Konyaspor’u nereye götürür?
İyi yerlere götürmeyeceği aşikar…
Bu saatten sonra Çağdaş Atanlı Konyaspor’un ya da Konyaspor ailesinin yüzü güler mi?
“Görünen köy klavuz ister mi?” meselesi…
İşi zor değil, çok zor…
Net bir çöküş var ortada, bir travma hali…
Dolayısıyla, bir teknik adam olarak etkisini nasıl gösterecek?
Sportif başarı ve alacağı iyi sonuçlarla, ama bunun da garantisi yok…
Yazının özetine gelirsem; Çağdaş Atan’la bu yol yürünür mü?
Derenin derinliğini ölçmesi gerekenler, alacakları doğru kararla cevap vereceklerdir…
Ya “Dereyi geçerken at değiştirilmez” diyecekler, ya da “Bizim anamız ağlayacağına onun anası ağlasın” deyip, kellesini alacaklar!
Almalılar mı?
Bence almalılar…
Konyaspor kulübüne her türlü maddi desteği veren ve kulübün geleceğini teminat altına almanın çabasıyla, gecesini gündüzüne katan Başkan Ömer Atiker, bu anlamda da son sözü söyleyen olacaktır…
Çünkü, başkalarından sebep, hiçte hak etmediği bir durumla karşı karşıya…
Konya’da en son yapılacak bir işin sorumluluğunu alan Ömer Atiker’e destek vermek, omuz vermek, arkasında durmak bir bakıma Konyaspor’u ve şehri sevmektir.
