Bahis konusuna değinmeyeceğim…
Çünkü tatsız bir konu…
Temcit pilavı gibi tekrarlamanın bir anlamı yok…
Benim üzüldüğüm kişiler değil, Konya ve Konyaspor’un isminin böyle pis bir iş ile anılması!
Yoksa kişiler umurumda bile değil…
İnşallah aklanırlar…
Ne diyebilirim ki, başka.
xxx
Galatasaray malum…
Şampiyonlar ligi maçında İtalyanların iyi takımlarından birisi olan Juventus’u 5 golle postaladılar…
Bizim ligimizin de lideri…
Konyaspor’un durumu ortada…
Yeşil-beyazlı temsilcimiz, kaotik bir durumla cebelleşiyor…
Dolayısıyla da, bu lige tutunma adına, daha doğrusu kıyıya yanaşma adına var gücüyle küreklere asılıyor!
Bir talihsizliktir gidiyor…
Sadece oyun olarak değil, fikstürü de iyi değil…
Bu hep böyle mi gidecek?
Elbette değil…
Kazanılacak bir galibiyetle şemsiyenin tersine döneceğine yüzde yüz inananlardandım, öyle de oldu…
İşte şemsiyenin tersine döndüğü maç Galatasaray maçı oldu…
Umarım devamı gelir.
xxx
Kağıt üzerinde favori Galatasaray takımıydı…
Maç bittiğinde de kaybeden Galatasaray oldu…
Kadrolara bakıldığı zaman, rotasyona rağmen, Konyaspor’dan fersah fersah önde olan takım İstanbul temsilcisiydi…
Kazanma adına içimizde az da olsa bir umut kırıntısı var mıydı?
Elbette vardı…
“Deniz yanar mı yanar”dan yola çıkarak, ‘tatlı bir hayal kurmadım’ dersem yalan olur…
Kadrolar elime geldiğinde, maçın başlarında, ortalarında hayalimin gerçeğe döneceği bir durum çıktı ortaya…
Nitekim de öyle oldu.
xxx
Konyaspor-Galatasaray maçını izlemek için Yavru Vatan Kıbrıs’tan ve İstanbul’dan misafirlerim vardı..
Galatasaraylı olduklarını söylememe gerek yok!
Necati Özsoy…
Kıbrıs Türk Spor Yazarları Derneği Başkanı bir kardeşim…
Acar Akdemir de İstanbullu bir işadamı ve aynı zamanda spor yazısı yazan bir kardeşim...
İkisinin de ortak noktası Galatasaray...
Maçtan önce o kadar rahatlardı ki, 3 puan ceplerindeymiş gibi üst perdeden konuşuyorlardı...
Maç oynanırken, "Bir 90 değil, iki doksan da oynansa Galatasaray’ın maçı kazanması bir tarafa, gol atması bile mümkün değil” diyen misafirlerim, maç bittikten sonra da, “Konyaspor bileğinin hakkıyla maçı kazandı” diyerek, yiğidin hakkını yiğide verdiler...
Hem de içleri kan ağlamasına rağmen!
Bana göre de, 90+8 dakikayı özetleyen sihirli cümle, “Konyaspor maçı bileğinin hakkı ile kazandı” demeleriydi.
xxx
Gelelim maça…
Gol müydü, değil miydi?
Ofsayt mıydı, faul müydü?
VAR müdahalesi doğru muydu, değil miydi?
Osimen olsaydı skor böyle olmazdı vesaire vesaire!
Sonuç: Konyaspor:2
Galatasaray:0
Ben skora bakarım…
Anadolu’da bir deyim var; “Baban eşeği öptükten sonra ananın hayrını gör” derler ya, bu 2-0’da öyle bir şey…
Ya da horoz yumurta hikayesi…
Horoza sormuşlar ya, “Tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurtamı tavuktan çıkar” diye!
Çok güzel cevap vermiş horoz, “Ben öper geçerim gerisine karışmam” demiş ya, Konyaspor’un ki de o hesap…
Konyaspor, sadece iyi mücadele etmedi, iyi oynadı ve bileğinin hakkıyla kazandı…
Tebrikler Konyaspor
Tebrikler emeği geçenler.
xxx
Konyaspor müthiş mücadelesini iyi oyunla ve 2-0’lık net bir skorla taçlandırdı…
Galatasaraylılar da kabullendiler Konyaspor’un iyi mücadelesini, dolayısıyla da kazanmasını…
Galatasaray’ın A’dan Z’ye bütün aile bireylerinin, Konyaspor maçının 3 puanını cepte görmeleri anormal bir şey değildi…
Lakin, İstanbul’daki hesapları Konya’da tutmadı…
Doğruyu söylemek gerekirse, Okan Buruk’un rotasyonu bizim adımıza işe yaradı mı?
Gerçekçi olalım, kimse “yaramadı” diyemez…
Bunu söylerken de, sahada her şeylerini ortaya koyan oyuncularımızın da hakkını yememek lazım…
Oyunda zaman zaman inişler çıkışlar olsa da, bu galibiyet, hafta içinde Konyaspor’da yaşanan kaotik ortamdan sonra, ilaç gibi geldi…
Oyuna ilk 11’de başlayanlar da, sonradan süre alanlar da performanslarının üzerine çıkmanın gayretini gösterdiler…
Muleka hariç…
Bu oyuncu tipik bir ön oyuncusu değil, kırık bir santrafor…
Önde yumuşak ve kırılgan kaldığı için, top tutamaması, pozisyon fukaralığının nedenlerinden sadece birisi!
Kramer öyle mi?
Gol yollarının öngörülmez santraforu…
Şapkadan tavşan da çıkarır, rakiplere saç baş da yoldurur…
Galatasaray maçında olduğu gibi…
Kramer’i özetlersem; o elinden gelenin eni iyisini yapma gayretindeki bir futbolcudur…
Daha başarılısı gelene kadar Kramer, bu takımın vazgeçilmez santraforudur…
Hem de tam hazır olmamasına rağmen.
xxx
Maçtan sonra basın toplantısına indim ve İlhan Palut’un aklı başında, Okan Buruk’un da tam tersi konuşmalarını dinledim…
İlhan Hoca, “Zafer sarhoşluğuna kapılmamalıyız” dedi…
Haklı…
Sevinelim, sevineceğiz de…
Devamında da, “Bunun kutlamasını sürdürüp bir rahatlama devresine gireceksek de buna çok dikkat etmemiz gerekir” diyerek, bu önemli mesajı oyuncularına verdi…
Ki, haklı…
“Juventus’a 5 atmış Galatasaray’ı 2-0’la postaladık” rehaveti sıkıntı olabilir…
Yoğurdu üfleyerek yemek lazım.
xxx
Sürekli şikayet eden, ama kendisiyle yüzleşmeyen Okan Buruk’u da dinledim…
Hep suçlu ve hatalar diğer faktörler ve başkalarının…
Kendisi masum!
Konyaspor’a kaybeden bir takımın teknik direktörü…
Maçtan sonraki fotoğrafın anlattığı bu…
Psikolojik baskı!
Hakem kötü, VAR’dakini tanımıyorum, zemin berbat, oyun ve oyuncu yetersiz…
Yenilgiyi armudun sapı ile üzümün çöpüne getirmeye çalıştı!
Kendini kandırma, kendini kurtarma telaşı şeklinde de özetlenebilecek bir durum bu…
Ama, Okan Buruk böyle yaparken bir şeyi atladı…
Neyi mi?
Konyaspor’un kazanma azmini…
Neyse.
xxx
Sadede gelelim; torbada 33 puan var…
Konyaspor bu 33 puanın yarısının 2-3 fazlasını almak zorunda…
Dolayısıyla, camiada herkes, bir çiçekle bahar gelmeyeceğini aklından çıkarmamalı…
Yukarıda da altını çizdiğim gibi, kendi adımıza zor bir fikstür var, dolayısıyla da “eşeğimizi sağlam kazığa bağlamak” durumundayız…
Çünkü, bu takıma çok emek verildi ve bu emeklerin karşılığı da bu lige tutunmaktan geçer…
Başakşehir özelinden de bir şey söylemek gerekirse Konyaspor, Galatasaray maçının 3 puanını, Başakşehir maçından kazanacağı 1 ya da 3 puanla çok daha kıymetli hale getirecektir…
Küreklere asılmaya devam.
