Memleket münafıkları!

Okullu ya da alaylı…
Öyle ya da böyle…
1973’ten bugüne kadar, muhabirlikten, müdürlüğe, müdürlükten genel yayın yönetmenliğine kadar her makamda, her mevkide, benim için yaşam biçimi olan gazeteciliğe, dolayısıyla da, yaşadığım şehrin insanına hizmet verdim…
Vermeye de devam ediyorum…
Mesleğin çatı örgütlerinde yöneticiliğim ve başkanlıklarım da cabası…
Kamu görevi yapıyorum…
Hem de haddimi bilerek yapıyorum…
Bu meslek, haddini bilerek yaptığın sürece seni el üstünde tutar…
Aksini söylemiyorum…
Kaldı ki, gerekte yok…
Çünkü, herkesin gazeteci olduğu bir dönem içerisindeyiz!
xxx
Spor muhabiri ya da polis-adliye veya hastane-kestane muhabiri diye bir ayırım yapmam söz konusu değil…
Mesleğim gazeteciliktir ve gazetecilik benim için yaşam biçimidir…
Mütevazi olmayacağım, “Eğriye eğri, doğruya doğru” diyenlerdenim…
Yalan-dolanları, daha da ötesi yanlışları söylemekten, anlatmaktan hiç geri durmadım…
Dolayısıyla da, marifetli insanları, özellikle örnek olmaları açısından iltifatlandırdım…
Buradan nereye mi geleceğim?
Dünkü yazımda ASKON’un Mehmet Ali Atiker’i “İş’te Bir Asır” sloganı ile onore ettiğini yazmıştım…
Yaşadığımız şehir Konya…
Dolayısıyla da, bizim mahalle!
Bünyesinde yürekli insanları barındırdığı gibi, yüreksizleri de barındırıyor maalesef!
Bu yüreksizlerin, “seni de mi kaybettik?” gibi, imalı sözlerine, siz olsanız ne dersiniz?
“Ne yapalım hayat böyle mi?” dersiniz yoksa, “Hadi s.ktir lan mı?” dersiniz?
Ben ikincisini söyledim…
Çünkü, hak ettiler…
Bu tiplere kulak asmamak lazım, ama etten kemiktensiniz…
Bunların kusurlarını yüzlerine söylemezseniz daha çok azarlar, kendilerini bir nane sanırlar!
Ki, benim yazım bir haber değil…
Marifetli bir insanı köşeme misafir etmişim…
Yukarıda da belirttiğim gibi, şehrimizde bu tür fitneden, fesatlıktan, münafıklıktan beslenen insanlar var!
En çokta, “seni de mi kaybettik?” lafına takıldım!
Kaybolmadım…
Buradayım…
Ne kişiliğimden ne de karakterimden zerre kadar ödün vermeden, hem de dimdik ayaktayım…
Bazılarını kaybetmiş olabilirler…
Beni de ilgilendirmez…
Benim yoğurt yiyişim böyle…
Doğru bildiğimi yapmaya da, yazmaya da devam edeceğim…
Elimden geldiğince, dilimin döndüğünce…
Hem de iyisini-kötüsünü, doğrusunu-eğrisini, yalamadan, yutmadan…
Bu şehirde, iyi insanlar ne yaparsa yapsın, hiç önemli değil!
Ağızlarıyla kuş tutsalar da, bu münafıklara yaranamazlar!
Mehmet Ali Atiker, oğul Ömer Atiker, iyi gününde, kötü gününde şehrin hep yanında olmuşlar, ama bazı dallamalar, üzerlerine vazifeymiş gibi, ille de bir kulp takıyorlar!
xxx
Yukarıda da ifade ettiğim gibi, gazetecilik bir meslek değil, yaşam biçimidir, duruştur, itirazdır…
Türkiye’de hem Beşiktaş’ı hem de Galatasaray’ı çalıştıran Romen teknik adam Mircea Lucescu söylemişti…
“Köpekler istiyor diye atlar ölmez” diye…
Neyse…
Bazılarının hoşuna gitmese de, bu şehre dokunan herkes başımızın tacıdır…
O nedenle de, yeri geldikçe marifetli insanları iltifatlandırmaktan bir adım geri atmam…
Bu da böyle bilinsin.