Uyandırma servisi Kramer !..

İLBER HOCA
“Sopayı diksen filiz verecek bu topraklarda hala sürünüyorsak, açsak, yorgunsak bunun iki sebebi var; cehalet ve ihanet” diyen bir aydını, bir ilim ve kültür adamını, bir yürüyen hazineyi, yani İlber Ortaylı’yı kaybetti…
“Alimin ölümü, alemin ölümü gibidir” derler ya, İlber Hocanın ölümüne de böyle bakabiliriz…
Ne diyebilirim ki, “Allah rahmet eylesin” demekten başka.
xxx
VE 2-1 VE 3 PUAN
İlhan Palut, Bahadır-Andzouana, Uğurcan, Nagalo, Arif Boşluk- Jevtoviç- Deniz, Melih, Berkan, Olaigbe-Muleka 11’i ile çıktı Kocaelispor karşısına…
Cezalı Adil’in yerine Nagalo, Bjorlo’nun yerine de Jevtoviç sorumluluk aldılar…
Çok ilginçtir ki, Palut, ne Muleka’dan, ne de Uğurcan’dan vazgeç(e)miyor…
Tabi ki, Arif Boşluk’tan da…
Kasımpaşa maçında apar topar kenara aldığı bu oyunculara inanıyor ki, bu maçta isimlerini öncelikli olarak tahtaya yazmış…
Bir de Kramer neden sahada değil de, kulübede?
65’de oyuna girdi ve zor dakikalarda skoru 1-1’e getiren golü attı…
Yetmedi, uyandırma servisi gibi, uyuyan takımı uyandırdı…
Tabi ki, Enis Bardhi ve Bjorla’da…
Zor maçı kazandık, ama bazı doğruların da altını çizmek lazım.
xxx
Karşılaşmanın ilk 5 dakikası geride kalırken Konyaspor’un ön alan baskısı Kocaelili savunmacıları ve kaleci Gökhan’ı rahatsız etti…
Maçın ilerleyen dakikalarında Kocaelispor oyunda dengeyi sağladı, özellikle yüksek toplarda Serdar, kenarlardan ve merkezden de Agyel, Tayfur ve Churlinov ile daha doğrusu sülalecek Konyaspor yarı alanına yerleşmeye başladı.
İlk 20 geride kalırken, Konyaspor kenarlardan Olaigbe ve Deniz Türüç’le etkili olmaya başladı…
Bu iki oyuncunun getirdiği toplar Muleka tarafından ezilince, bu dakikadan itibaren sazı eline alan bir Kocaelispor gördük…
35’e kadar Kocaelispor’un daha egemen ve oyunu tutan taraf olması, açıkçası beni biraz tedirgin etti…
35’den sonra iki takımın 0-0’ı koruma iç güdüsü, hem oyunun hem de temponun düşmesine neden olurken, takımların pozisyon bulmada zorlandığına şahit olduk…
Dolayısıyla da iki takımda ilk 45’in sonunda içeriye 1’er puanla girdiler.
İKİNCİ YARI
İlhan Palut ikinci yarıya hamlelerle başlar beklentimizi boşa çıkardı…
59’da 1-0 geriye düşünce, 65de Arif Boşluk ile Olaigbe’yi kenara aldı, Kramer ile Enis Bardhi’yi oyuna sürdü…
Bu iki değişiklik işe yaradı mı?
Hem de nasıl…
Konyaspor’a maç kazandırdılar…
Daha da ötesi cansuyu oldular…
Konyaspor bu ikiliyle 66’da ve 70’de önemli pozisyonlar buldu, ama biraz talihsizlik, biraz da kaleci Gökhan’ın doğru yerde durması Konyaspor’un eşitliği sağlamasına engel oldu…
Evsahibi takımın ön geçmesi, Konyaspor’u gol için biraz daha iştahlandırdı, nitekim 74’de Muleka’nın kafası direkten döndü…
Sonrasında da Konyaspor’un baskısını, Kocaeli takımının da kontralara çıkmasını izledik…
86’da Konyaspor 1-1’i yakaladı…
Bardhi ortaladı, Kramer öyle böyle değil, çok zor pozisyonda ayağını topa soktu ve Konyaspor’un sadece maçta değil, ligde kalma umutlarını da yükseklere taşıdı…
Konyaspor bu golden sonra geriye çekilme yerine, Kocaeli takımını kendi sahasına itelemenin kaymağını da penaltı kazanarak yedi…
Uzatmalarda kazanılan bu penaltı ile temsilcimiz ikinci yarının en zor deplasmanından 3 puan çıkararak bir nebze olsa ya da minicik de olsa bir nefes aldı…
Kaybedebilir ve yara daha da derinleşebilirdi…
Dolayısıyla, “Biraz nefes aldık” demem bundan…
Bu maçta oynanan oyun, inişler çıkışlar barındırsa da, alınan galibiyet yaşanan kaotik ortamdan sonra, açıkçası ilaç gibi geldi Konyaspor ailesine…
Şahane bir galibiyet oldu…
Sevinelim…
Hakkımız…
Ama, şu gerçeği de unutmayalım; bir çiçekle bahar gelmez…
Bunu da göz ardı etmeyelim.